Inmiddels zijn we alweer 2 weken verder na de opname van 4 mei. Het schiet niet op. Dit weekend is Stefan thuis met verlof. Aanvankelijk vond het hij het allemaal maar onzin maar het gaat duidelijk echt niet goed en inmiddels heeft hij het eindelijk zelf ook wel door. Geen eetlust, weer afgevallen (deze keer niet zo gek want hij eet niks) maar vooral het totale adem tekort met een piepklein stukje wandelen buiten. Hij dacht wel even van alles te gaan doen en te kunnen maar dat is dus niet zo. Toen ik vroeg of hij dit zo verder wilde, zei hij natuurlijk ‘nee’. Ik ga hem straks weer terug brengen. Ik hoop dat de temperatuur van 38.7 weer wat terug is gezakt na het slaapje. En ik hoop dan vooral dat het bloed morgen ook nog niet goed is zodat ze tenminste wel blijven nadenken wat er nu is. Want dit kan natuurlijk niet. Uiteindelijk kan het lichaam het wellicht zelf oplossen, maar wat valt er nu precies op te lossen? Wat is het? Morgen maar weer eens heel duidelijk maken wat er is en vragen waar ze eigenlijk naartoe werken. Want afgelopen vrijdag bleek ineens dat er geen cytologie was ingezet tijdens de BAL. Dat is natuurlijk een mega fout die (waarschijnlijk) wel hersteld kon worden. Jammer dat we nu langer op de uitslag moeten wachten. Zo achterlijk allemaal.