terugblik 2011

Traditiegetrouw kijk ik altijd terug naar het afgelopen jaar. Weer zit ik op ht rottige houten stoeltje naast het raam met uitzicht op Loch Etive. Toevallig vroeg de verhuurster van de cottage gisteren wat ik had gedaan het afgelopen jaar. Ik moest even nadenken en praatte er maar vlug overheen door te vragen welke tandartspraktijk zij eigenlijk had. Ik kon toch moeilijk antwoorden dat ik niets had gedaan.

Het was allereerst al een raar kort jaar, want ik was lang in de UK. Mijn diploma uitreiking van Chinese geneeskunde op 8 januari heb ik daardoor gemist. Pas half februari was ik weer thuis. De eerste maanden van het jaar was ik dus vooral aan het zwemmen en aan het bewegen. Dat is erg goed geweest, want dat heeft me toch bijna het hele jaar door geholpen. Het was die maanden schitterend mooi weer en ik genoot met volle teugen van de schone lucht. Het zwemmen hielp niet helemaal voor het volle jaar, want als ik in twee kernwoorden het jaar zou moeten weergeven, dan zijn dat de woorden ‘pijn’ en ‘pups’. Maar het was ook het jaar van de gadgets, want ik kreeg en geweldige televisie en ik maakte voor het eerst kennis met smartfones en tablets!

Vooral de eerste ‘p’ van dit jaar (pijn) heeft erg veel energie gekost en drukte toch wel een stempel op het hele jaar. De pijn kwam opzetten begin augustus en duurt nog voort, maar in veel mindere mate. Eigenlijk zakte net rond half december de intense vlammende pijn die langs mijn been naar beneden schoot vanuit mijn rug voldoende af om weer te kunnen zitten. Daar was dan ook van alles aan gedaan, van manuele therapie tot osteopathie en acupunctuur. Maar vooral oefeningen. Veel oefeningen. En dat kost tijd, heel veel tijd. Ik ben in november ook enkele dagen gaan zwemmen in een warm zwembad van een hotel op de Veluwe. Twee maal per dag ruim een uur zwemmen, veel lopen en tussendoor niets. Dat verbeterde de boel ook een beetje. Wat nu precies het zetje is geweest naar de echte verbetering, weet ik dus al lang niet meer. Maar goed, hoewel het probleem niet weg is, is de pijn gelukkig weg. Het blijft toch een beetje krakkemikkige bedoening dat lichaam helaas.

Hier in Schotland kreeg ik ineens pijn in mijn mond. Idioot hoeveel pijn dat kan doen. Zo maak ik voor het eerst kennis met de tandarts hier in Oban. Het begon al op de boot en duurt dus al even. Maar het lijkt er weer op dat de naalden die ik gisteren in mijn gezicht plaatste weer wat hebben gedaan, net zoals in het begin. Het is alleen geen pretje om naaldjes bij jezelf te zetten en al helemaal niet in het gezicht. Maar goed, alles voor een goed doel. Maar het is wel vervelend dat het ene ongemak werd ingeruild voor het andere. Ik zou zo graag willen dat het weer eens ‘gewoon’ werd allemaal.

Verder ook leuke dingen natuurlijk. In maart wierp ik me op als ijsvogel beschermer en met succes. Die achterlijke beheerder van het natuurgebied had ineens alle overhangende takken weg laten zagen, waardoor de nestelende ijsvogeltjes geen foerageerplek meer hadden. Ijsvogeltjes zijn na de strenge winters van de afgelopen twee jaren toch wel zeldzamer geworden, dus daarvoor wilde ik me dan wel even druk maken. Tot en met de inspectie aan toe is mijn actie gegaan en ons zorgvuldig nagebouwde fourageerplekje nabij de nestplaats met grote takken die we elders vandaan sleepten, werd een succes. De kleintjes zijn uitgevlogen en ik heb herhaaldelijk de ouderdieren gezien. Wie weet komt er volgend jaar weer een nestje.

In maart was ik met Ztje op Terschelling en hebben we heel wat kilometers gemaakt samen. In augustus was ik weer op het eiland, maar dan zonder Ztje, want zij had pups!

In mei werd Ztje namelijk ineens loops. Maanden vroeger dan gepland en dat betekende een hele omschakeling van alle plannen. Ineens moest ik heen en weer rijden voor de dekkingen en keek ik met argusogen naar haar buikie. Voor mij hoefde het allemaal niet zo nodig, want ik zou immers Ztje ineens moeten missen gedurende de zoogperiode. En wie weet hoe ze zou zijn na het nestje? Maar het was nu eenmaal de afspraak met de fokster van wie ik Ztje gekregen had, dat ze nog eenmaal terug moest voor haar pups. Ik heb dus goed voor haar gezorgd en eind juli werden in goede gezondheid dan 7 dwergjes geboren. Dat was natuurlijk ontzettend schattig en wekelijks ging ik de ukkies bewonderen, fotograferen en filmen. Het hele overzicht staat op deze pagina.

Terwijl Ztje drachtig was en steeds dikker werd, kocht ik een fiets. Eerst maar een tweedehandsje om te proberen of dat wel zou gaan. Het was heerlijk weer om te fietsen, maar achteraf gezien heeft dit waarschijnlijk bijgedragen aan het erger worden van de pijn in de rug. Voorlopig zit fietsen er dus even niet in. Het is dus maar goed dat ik geen peperdure fiets kocht.

In juli liep ik ook mee tijdens de Heldenrace, een loopje voor het goede doel over 6 km. Ik koos voor de Hersenstichting omdat het werk van deze stichting me aanspreekt mijn eigen CVA’s. Totaal werd maar liefst 800 euro gedoneerd door lieve vrienden, familie en kennissen. Daar was ik ontzettend trots op. Ztje heeft braaf mee geoefend voor dit loopje en vond het allemaal best ondanks haar dikke buikie.

Omdat Ztje maar liefst 9 weken weg zou blijven gedurende de zoogperiode, had ik die tijd volgepland met allerlei andere dingen. Zoals geschreven dus Terschelling, maar ook Spanje tijdens mijn verjaardag en Lincolnshire stonden op het programma. Medio september was ik weer thuis en kon ik Ztje gelukkig weer ophalen.

Helaas ging het daarna niet helemaal van een leien dakje, want in oktober ging – net zoals nu – haar pootje kapot en maakte ik voor het eerst kennis met de wereld van hondenschoentjes. Die zaten overigens prima, dus dat bleek een prima oplossing voor het probleem. Inmiddels zijn deze schoentjes zelfs doorgesleten en zijn er voor de achterpootjes rode onderweg. Voor de voorpootjes heeft ze al mooie rode schoentjes. Gelukkig heeft Ztje sinds zij alleen nog vleesvoeding krijgt nooit meer last gehad van haar maag of darmen. Dat was in 2010, toen ik haar net had wel anders. Het voetje van Ztje is gelukkig weer geheeld als we een paar dagen richting Sauerland vertrekken. Weer fijne schone lucht!

In november krijg ik dan ineens de vraag of ik een kind van Ztje die bij de fokster blijft, tijdelijk wil opvangen en wat wil opvoeden. De basisdingetjes zoals zitten en blijven en een beetje socialisatie is nodig. Na beraad wil ik dat wel doen en dat was een ontzettend vermoeiende tijd. Ik had van te voren gelukkig al bedacht dat het vast achteraf erg leuk zou zijn, als ik naar de foto’s zou kijken. Dat klopte. Ik stond de hele dag buiten voor mijn gevoel en deed niets anders dan puppy laten plassen en puppy bezig houden. Het was wel een schatje en vol trots deed ik met mijn leerlinge voor wat ze allemaal geleerd had toen ik haar half december weer terug bracht. Ztje vond het allemaal geweldig.

En dan ineens is het alweer midden december. De pup is net weg en we gaan weer richting Schotland waar we al enkele jaren Kerstmis vieren. Helaas is het dit jaar pestweer met bijna iedere dag regen, maar we hebben toch een droge dag gehad waar we hertjes zijn gaan kijken.

Het is dus een beetje vreemd jaar geweest. Het was het allereerste jaar zonder studie. Dat voelde wel als een bevrijding eigenlijk. De opleiding Chinese geneeskunde die ik in 2007 startte was ontzettend intensief maar zo interessant. Ik was desondanks erg blij dat eind 2010 alles was afgerond en ik begin 2011 het diploma kreeg. Ik was zelf qua lijf nooit zo ver gekomen als ik die opleiding niet had gedaan. Nog steeds is het gewicht dat ik ‘wegdeed’ er niet bijgekomen. Pas in 2009 maakte ik de switch naar een andere manier van eten en viel ik meer dan 25 kilo af. Dat is nog steeds zo. Ik kan ontzettend (vr)eten en ben nog steeds gek op ijs. Maar over het algemeen doe ik het toch wel anders en met succes. Ik weet wat over thermische eigenschappen van voedingsmiddelen en over de smaken die organen al dan niet verzwakken of versterken. En dat is handig in de praktijk. Ook nu met die stomme pijn, neem ik dan (uiteindelijk) toch maar mijn toevlucht tot chinese geneeskunde. En vreemd genoeg toch wel met succes. Dat is leuk en erg handig.

Wat de toekomst gaat brengen weet ik niet. De mankementjes aan mijn lichaam laten zich helaas niet met een naaldje of een ander voedingsmiddel verdrijven, maar alles wat ik kan doen aan ondersteuning wil ik doen om zo lang mogelijk te kunnen functioneren. Als ik soms zie hoe anderen een hele dag in de weer kunnen zijn, dan word ik wel eens met mijn neus op de feiten gedrukt dat het allemaal toch niet zo OK is, maar over het algemeen ben ik eigenlijk heel tevreden en krijg ik langzaam toch vrede met alles.

Hoewel… als iemand dan weer vraagt ‘wat deed je het afgelopen jaar eigenlijk…?’ dan vind ik dat nog steeds een moeilijke vraag. Want op mijn vrolijke antwoord ‘niets’ krijg ik dan toch wel wat vragende blikken.

van dentists en meer

Vanmorgen eens een tandartspraktijk hier in Schotland van binnen bekeken. Helaas was ik weer wakker geworden van die stomme pijn, en dus besloot ik dan toch maar te kijken of ik ergens terecht kon. Bij de tesco hebben we Coquilles gehaald voor morgen en daar werkt een vrouw die Nederlands spreekt en het wel gezellig vindt om wat te kletsen. Toen ik geholpen werd met de vis, vroeg ik haar of ze een tandartspraktijk wist. Er was een grote praktijk ergens bij de Ferry, en eentje met een rode deur ergens op de rotonde in het dorp. Eerst dus maar naar de grote praktijk gegaan maar daar was maar een tandarts nog aan het werk en die had geen tijd. Dan maar naar de rode deur gezocht en die hadden we snel gevonden. Bij die praktijk kon ik na een uurtje terecht. Een aardige jonge tandarts begroette me en al snel waren we in gesprek over die gekke tandpijn. Wanneer ontstond het, hoe lang, wat voor soort pijn, alles kwam aan bod. Hij begon al over ‘rootcanal treatment’ en weet ik veel en ik piepte angstig dat het vast alleen maar een lekkende vulling zou zijn. Hij ging kijken, beklopte alles en liet me ergens op bijten. Tsja. Hoewel ik wel pijn had, werd het nergens erger door. Daarna maar een fotootje gemaakt en daarna nog eentje. Samen tuurden we naar de foto. Echt hele enge dingen waren er niet te zien. Om een lang verhaal kort te maken, na een uur in de behandelkamer en twee foto’s verder, wisten we nog niks. Ik sprak af dat ik dinsdag dan maar terug zou komen. Misschien is het weg, of is het inmiddels duidelijker waar het nou precies zit. Nooit geweten dat je zoveel pijn in je bek kon hebben (om het maar zo te stellen). Heel vervelend. ik dacht eigenlijk dat het weg was, maar dat is dus niet zo. De meeste dingen kan ik wel eten. Dat vind ik zelf juist zo merkwaardig. Vandaar dat allles aan bod kwam tijdens het gesprek, van tanden, kaak naar TMJ en terug. We komen er niet uit dat is duidelijk. Zal mij benieuwen. Terug bij de balie, vertelde de man achter de desk dat hij me moest inschrijven als ‘private patient’. Gelukkig hadden we net geld uit de muur gehaald. De factuur werd gedraaid en bedroeg het enorme bedrag van…. 20 pond. Daarvoor kan je dus wel vaker naar de tandarts.

Verder regent het hier weer vandaag. We hebben dus tot nu toe inderdaad maar een droge dag gehad. Die dag hebben we gelukkig meteen benut voor de herten. Onderstaand dan nog maar een plaatje.

Update: het is nu 5 uur…we zitten in een restaurant met verbinding…de telefoon gaat…de tandarts om te vragen hoe het gaat. Ook vertelt hij dat er altijd een tandarts in het ziekenhuis is, mocht het de komende dagen toch erger worden. Dat vind ik heel bijzonder.

meer hertjes

Gisteren hebben we mooie hertjes gezien in de Glen. Dat was toch wel erg bijzonder, en zeker omdat het droog was. Vandaag weer keiharde wind en regen. Het is echt ongelooflijk dit jaar. Geen enkele voorgaande keer hadden we zulk slecht weer. Zeker niet dagenlang. Het is niet anders, we zullen het ermee moeten doen maar leuk is het niet.

zief heeft plezier

Nadat we hertjes hadden gekeken vandaag (zie bericht hieronder), hebben we Ztje lekker laten rennen en spelen aan het einde van de Glen. Vorig jaar lag er prachtig mooie sneeuw, waar ze heerlijk doorheen kon rennen en gek mee kon doen. Maar dit was ook leuk, want ze was op zoek naar een tak die ik had weggegooid. Tijdens het zoeken sprong ze moeiteloos op en neer over grote rotsblokken en stenen. Heel opmerkelijk, want het ging haar erg gemakkelijk af en het was mooi om te zien. Hoewel onderstaande foto niet helemaal goed is, was het toch zo’n mooi moment, dat ik de foto toch maar plaats.

hertjes kijken

Vandaag was het ineens droog, bijna windstil en redelijk licht. Toen we om 9 uuur klaar waren met alles (hondje, ontbijten, etc.) hebben we besloten om direct te vertrekken richting Glen Etive om hertjes te zoeken en te genieten van de mooie omgeving daar. Met regen en/of wind heb je daar niets te zoeken, maar vandaag leek een prima dag.

Al snel zaten we in de auto met alle spulletjes. Camera’s, voer voor de hond onderweg (gelukkig hadden we een klein thermosflesje gekocht voor het warme water dat nodig is voor het gevriesdroogde vlees) en wat eten voor ons.

Het bleef zowaar droog en hoewel de temperatuur zakte richting de 2 graden toen we de Glen opdraaiden, was het best goed weer.
Al snel waren we weer onder de indruk van de massieve gebergten om ons heen en de ruigheid van het landschap. Ergens halverwege (de Glen is ongeveer 30 km lang en loopt dood tegen Loch Etive aan) waar ook bomen staan bleek dat er ontzettend veel bomen totaal ontworteld waren door de storm. Wannneer dat precies gebeurd was, is niet helemaal duidelijk maar we waren echt geschokt. Ook struiken met wortels van meer dan 2 meter doorsnede lagen gewoon omver. Hoe dat kan, is ons een raadsel. Het zag er mistroostig uit en de natuur is echt deels verwoest.

Daarna zagen we lange tijd niets. Geen enkel hertje was te zien in het landschap. Totdat we ineens een vrouwtje ontwaarden tussen de ontwortelde bomen. Daar hebben we even naar gekeken en daarna zijn we weer verder gereden. Op een prachtige plek met een watertje op de achtergrond, kwamen we een groepje dames tegen die daar stonden te eten. Dat is toch altijd weer genieten, als je alsnog herten kunt ontdekken die op fotografeer afstand staan. Dat deed ik dus met veel plezier!

Nadat we wat foto’s maakten, reden we weer verder naar het einde van de Glen. Daar hebben we ook nog even genoten van het uitzicht, hebben we Ztje wat eten gegeven en lekker laten spelen.

Klik voor groot en gallery

Daarna zijn we weer rustig terug gereden naar het begin van de Glen en daarna richting de cottage gereden (ongeveer een uurtje). Op de terugweg bij de smokery nog wat Trout gehaald voor oud & nieuw en daar nog een keer Ztje lekker laten rennen. Zo kwam er een einde aan de eerste redelijke dag hier, die we dus meteen maar goed gebruikt hebben voor een ritje door de Glen op zoek naar hertjes. Het is grappig dat we hier aan hetzelfde meer zitten als daar in de Glen eindigt!

kerstmis in schotland

Vandaag horizontale regen zoals mijn moeder altijd zegt over Schotland. Dit jaar moet ik haar helaas gelijk geven. Het water trekt in een soort horizontaal gordijn over het meer voor ons huisje. Enorme windvlagen rukken aan het dak en veel bomen liggen langs of over de weg. Het vreemde is dat het wel wisselt op de dag. Soms is het even droog maar het blijft grijs en somber. Heel anders dan vorig jaar, toen er sneeuw lag en we eigenlijk alle dagen mooi weer hadden.

Toch is het niet echt vervelend. We rusten uit, koken lekker en doen een spelletje. S. is nog steeds met de puzzel bezig, ik doe een uur over het uploaden van een foto of een tekstje en lees een boek.

Ztje vindt het ook allemaal prima maar was vandaag helemaal happy dat ze weer een lekker stuk buiten kon rennen. Daar is ze tenslotte voor gebouwd. Staartje in een happy krul en lopen maar. Lekker door het bos, ondanks weer en wind (letterlijk). Aan de achterpootjes twee zwarte schoentjes die haar niets kunnen schelen. Sterker nog, ze lijkt er eigenlijk prima mee te lopen. De rode schoentjes had ze nog niet aan. Eerst even goed wennen aan de twee schoentjes aan de achterpootjes. Ze liep voorheen op 1 achterschoentje maar dat is natuurlijk niet echt goed qua belasting. De twee schoentjes achter nu zijn kennelijk ook prima. Na het loopje zag het voetje er nog steeds prima uit, dus we kunnen weer lekker op pad gelukkig. Het is nog niet echt ‘heel’ maar helemaal rustig en absoluut niet pijnlijk, want ik kan het gewoon inmasseren met mijn spulletjes.

Als we uitgespeeld en uitgerend zijn, slaapt en eet ze. Vooral dat eten is een beetje lastig, want het lijkt alsof ze werkelijk omvalt van de honger. Ik heb vandaag het hele internet afgespeurd of ik iets verkeerd doe met dat gevriesdroogde vlees, maar dat lijkt niet zo te zijn. Even afwachten maar en zodra we weer aan de oostkust zitten, hebben we een betere vriezer zodat ik weer vlees kan laten komen, want dat wordt daar gewoon bezorgd.

Wij aten vandaag heerlijke verse coquilles. Die zijn hier spotgoedkoop en dat laten we ons goed smaken. Lekker wat groenten erbij en smullen maar. Morgen staat er zalm met groene asperges op het menu. Ook altijd erg lekker. Qua eten gaat het redelijk, ik kan nog niet alles eten maar vooral de slechte dingen zoals ijs en zoetwaren gaan minder goed, dus dat is prima voor de lijn!

Ik gok erop dat de komende week ook grijs en nat blijft. De camera blijft dus waarschijnlijk opgeborgen in de tas. Maar de kerstman stopte boeken in de schoorsteen en fijne DVDs dus vervelen is er niet bij! Op naar wat allemaal nog gaat komen.

loch etive

Vandaag was een redelijk mooie dag. Vanmorgen regen en daarna een zonnetje. Vanmorgen kwamen de nieuwe schoentjes en extra sokjes voor Ziva. Die schoentjes zitten prima. Ze deed erg zielig maar volgens mij is dat snel weg, want inmiddels loopt ze al vrij goed op twee schoentjes achter. De schoentjes voor de voorvoetjes zijn een maat groter en rood. Dat valt beter op weet ik inmiddels dus dat is prima. Het stat nog wel hip ook. Morgen gaan we wandelen in het bos en dan probeer ik de andere ook. Het lijkt erop dat de pijn wel weg is, want ze loopt er goed mee, ondanks dat het nog niet dicht is.

Mijn tanden voelen ook weer goed, eigenlijk is de pijn bijna helemaal weg. Toch niet slecht na ruim een week. Geen idee wat het geweest is maar rot was het. In ieder geval zorgde het ervoor dat ik weer lekker een koekje meenam bij de supermarkt. Daar moest ik een paar dagen geleden nog niet aan denken! Vooruitgang dus.

Het weer is nog niet goed genoeg om naar de herten te gaan voor een foto maar dat komt vast nog wel. De camers is nog niet uit de tas geweest. Onderstaand een kiekje aan het einde van het loch met mijn kleine cammetje. In het groot een panorama.

Zal morgen zief met haar rode schoentjes fotograferen!

Klik voor groot en gallery

koetje kijken

Vandaag door de glen gelopen. Met de benenwagen op zoek naar koetjes. Helaas zonder ziva. Ze draagt bij de korte loopjes weer een schoentje, maar het ziet er nog wel rauw uit en het doet duidelijk pijn. Ik hoop dat het snel beter is. Hrt was vandaag grijs en nat weer. Tijdens mijn tochtje door de Glen was het zowaar droog dus dat was wel prettig. Aan het einde stonden dan mijn geliefde fotogenieke koetjes. Ik had alleen mijn kleine cam bij me, als het mooi weer wordt, ga ik wel proberen mooie foto’s te maken van deze wilde koetjes. Voor nu dus een kiekje

van dingen die minder goed gaan

Tsja en hoe gaat het vandaag. Behalve dat ik dit stukje nu voor de tweede keer tik omdat het systeem me eruit kletterde gaat het op alle fronten minder.

Zief heeft weer een kapot pootje. Gelukkig minder erg dan de vorige keer. Het is een klein open plekje aan de binnenkant van het grote zooltje. Ze loopt er wel gewoon op, maar ik heb het alweer behandeld en ingepakt. Inmiddels bestelde ik ook rap de schoenen voor de voorvoetjes want ik denk dat het anders gewoon niet gaat. Dan maar met 4 schoenen. Vanmiddag wandelden we een stukje door de Glen terwijl ze 2 muttluks aanhad en na even een korte potendans, liep ze daar ook goed op. Maar die beschermen verder niet, dus dat is alleen geschikt voor de korter rondjes tussendoor. Wel ontzettend balen.

Ten tweede heb ik nu weer die vreselijke pijn in mijn mond. Echt niet te harden. Ik heb nooit iets met mijn tanden. Vorige week was ik bij de tandarts en die zag niks geks en ook op de controlefoto was niks te zien. Maar de afgelopen dagen zijn dus niet echt fijn geweest. Tandpijn is echt afschuwelijk. Het beheerst mijn hele dag. Eten is ook niet aan mij besteed en ik moet ook even niet denken aan lekkere dingen voor kerstmis of oud en nieuw. Niet slapen hier in dat rotbed betekent ook pijn in mijn rug. En dát ging nou net wat beter gelukkig. Ik ben dus niet blij.

Tot slot ging vanmiddag weer een lamp kapot van de auto. Jawel we zijn in de UK dus gebeurt dat. Gelukkig is het een achterlamp en ik denk dat ik er wel bij kan komen. Morgen even proberen.

Maar ik ben benieuwd naar het vervolg. Want als die pijn blijft, dan zit ik snel weer op de boot naar huis vrees ik. Ben erg benieuwd naar het vervolg. Wie weet gaat de baby pasta met verdoving werken……of de acupunctuurnaalden die ik in mijn gezicht zet, maar waar ik nauwelijks meer zin in heb…..of de speciale tandpasta….. Ik hoop het van harte!