Vandaag is de sneeuw alweer weg en is het gewoon droog weer. Ik ga dus weer even op stap met woefje. Helaas Verlies ik deze keer mijn geliefde hondenriem en dat is balen. Geen idee hoe dat gekomen is maar ik kan de riem in ieder geval niet meer terug vinden ook al ga ik meteen terug. Mooi is dit jonge stiertje in ieder geval wel.
Gisteren was het nog stralend weer met een mooie blauwe lucht. In Nederland was het toen al grijs en nat. Vandaag wordt in Nederland natte sneeuw en rommel verwacht. Hier niet hoor….. vanmorgen begon het te sneeuwen en nu geniet ik samen met wafje van een geweldige loop in het bos met prachtige vergezichten over de besneeuwde bergtoppen. Wat een bofkont ben ik, want we hebben hier nog niet eerder zulke mooie sneeuw gehad waar we doorheen konden struinen.
klik voor groot
Woef geniet met volle teugen en rent lekker heen en weer. Ik heb er iets meer moeite mee maar het gaat prima. Jammer dat S. er nou niet bij kan zijn. Ik denk toch echt dat we nog een keer terug moeten. Want deze vakantie doen we uberhaupt veel te weinig.
klik voor groot
Ik ben benieuwd hoe lang dit nu blijft liggen of dat het snel en zonder gedoe weg zal zijn.
Mijn ouders denken dat het altijd regent in Schotland. Nou dat is dus niet zo. Bovendien wisselt het ook nog eens enorm op een dag dus het kan zomaar in de ochtend regenen en in de middag mooi weer zijn. Maar rain or shine, ik ga toch wel op pad met mijn wafje. Deze keer ging de route van Bonawe naar Dail pier.
Eerst genoten van de mooie uitzichten rond het meer en daarna verder via het bos en het open gedeelte.
klik voor groot
Op de terugweg lopen we in de schaduw achter de heuvel. Daar is een open vlakte waar je je altijd heel nietig voelt tegen het decor van heuvels an het Loch. Vaak staan daar Hooglanders te grazen en ook deze keer werd ik verrast door een joekel midden op het pad. Woef wilde me wel even helpen als cattle dog en joeg de koe een stukje weg van het pad.
klik voor groot
Mooi was het weer hier en enorm boffen qua weer.
Omdat S. niet zo uit de voeten kan door zijn enkel, ga ik vandaag alleen op pad voor een fietsrondje. Helaas zijn we zo dom geweest om niet mijn eigen Editor mee te nemen. Dat is echt dom want nu heb ik alleen een te kleine fiets met versnellingen. Maar ik ga me toch omkleden voor een rondje, waarbij ik ontdek dat ik van alles heb meegenomen maar geen fiets shirt. Dan maar een loopshirt, dat kan ook wel denk ik. Daarna ga ik eindelijk op pad met het fietsje achterop de auto. Ik start vanuit Taynuilt en zal een stukje over de weg fietsen en dan bij Connel bridge de Glen inrijden. Zo gezegd zo gedaan. Het eerste stuk is al ijskoud aan mijn handen. Korte handschoenen werkt niet dus ik pak gauw de fietshandschoenen met vingers van de bagagedrager. Achterop zit een plastic zakje met handschoenen en eventueel sleeves. De armen gaan nog wel maar die handen….. Bij Fearnoch ben ik dus even gestopt langs de weg om mijn handen te warmen en de handschoenen te wisselen. Dat voelt al beter. De fiets maakt gigantische herrie bij het remmen en ik hoop maar dat ze het wel gewoon goed doen. Onderhoud is echt nul aan de fiets vrees ik. Ik hoop er maar het beste van. Normaal zachtjes remmen is er niet bij.
Bij Connel bridge maak ik een foto. Gek idee dat we normaal aan de andere kant van deze brug ons huisje hebben. Wel een stuk dichterbij alles! Inmiddels zit er bijna 10 km op de teller.
klik voor groot
Ik rijd verder door de Glen. Het is gelukkig mooi weer maar ik rijd ook hele stukken in de schaduw. Het schakelen gaat klote. Ik vind die fiets echt niets moet ik bekennen. Had ik hier nou maar met mijn naafversnelling kunnen rijden.. Dat zou geweldig zijn geweest. Ik heb hier notabene nog nooit gefietst!
Gelukkig worden mijn inspanningen beloond met een kudde Hooglanders onderweg. Ik heb inmiddels ijskoude poten gekregen en vind het niet heel erg als ik er eens ben eigenlijk.
klik voor groot
Aan het einde van de Glen is het helemaal open en zonnig. Het uitzicht op de bergen met de sneeuwtoppen is geweldig natuurlijk. Die sneeuwtoppen waren ook echt een verrassing toen ik weg reed vanaf de cottage. Zo mooi, zeker met dit heldere weer. In Nederland is het niks qua weer hoorde ik al.
klik voor groot
Na ruim 32 km sta ik weer bij de auto. Genoeg voor vandaag! Gauw warm worden thuis.
Helaas…. toen ik buiten liep met woefje voelde mijn rechterschoen vreemd aan tijdens het lopen. Alsof ik ergens in iets zachts had gestaan dat nog steeds onder de zool zat. Ik zag natuurlijk niets en pas thuis kon ik nog een keer kijken. De hak is gebroken, de tussenzool is helemaal vergaan. Zowel links als rechts is de laars nu blijkbaar gewoon op. Ik neem ze wel mee naar huis om te kijken of een schoenmaker er nog iets mee zou kunnen maar de man in de winkel hier in de buurt waar we tevergeefs gingen kijken, zei al dat ze op waren. Maar ik ga het wel proberen. Ik weet niet eens meer zeker hoe lang ik ze heb. Ik kreeg ze van mijn moeder 100 jaar geleden uit de winkel in Hilversum. Maar hoe lang geleden precies, weet ik niet meer. Jammer maar helaas.
Ondanks alle gekke dingen van de afgelopen tijd zijn we toch op pad gegaan naar Schotland. Misschien een foute beslissing maar dat zien we later dan weer. Het huis moet op 15 januari leeg zijn en het grootste gedeelte is inmiddels weg. We komen wel eerder terug zodat we nog 2 weekenden hebben om in te pakken en spullen weg te brengen. Dat moet lukken toch? Ik weet inmiddels wel dat ik geslaagd ben voor het examen van 14 december dus dat is van mijn geweten inmiddels. Gek idee dat dit toch maar liefst 10 maanden lang de dagen deels bepaalde en ook nog eens veel geld gekost heeft. Maar gedaan is gedaan en daar ben ik voorlopig weer van af.
Gisteren stapten we dus op de boot en vandaag komen we aan in een droog UK. Eerst even woefje uitlaten en daarna wat eten bij Thorntons. Daarna natuurlijk weer even uit met woef maar die komt niks te kort want ze is op de boot ook al enkele keren uitgeweest en ze is ook heel blij en vrolijk gelukkig.
Daarna kijken we even bij de outlet naar kleding maar het is natuurlijk niet zo gezellig met S. op een stoeltje bij de paskamer en ik speurend naar iets leuks in de winkel. Het is inmiddels 11 uur.
We geven het dus snel op maar ik heb wel iets leuks gevonden. Een omslag doek voor het nieuwe huis als ik even naar buiten wil stappen, een trui en een bloesje voor de zomer.
Daarna rijden we naar Pets at Home voor een beest voor woefje. Ik vergat per ongeluk haar tijger. Het is ju 12.30 uur. Domme ik en dus mag ze een nieuw beest uitzoeken. Na de Pets at Home rijden we naar de Boundary Mill. Daar wil ik naar een kruidenrekje kijken voor de keuken. Omdat ineens mijn rechterknipperlicht het begeeft, sla ik rechtsaf omdat ik in de gauwigheid een garage zie die ons misschien kan helpen.
Dat blijkt zo te zijn en in no time zijn we weer op weg met een nieuw knipperlicht. Kosten: 0 pond. Even na 13 uur rijden we weer verder.
Bij de Boundary Mill slagen we voor een kruidenrekje en ik slaag bij de outdoor winkel nog voor nieuwe Sealskinz sokken en een fleece trui uit de aanbieding in een mooie kleur en kwaliteit. Eindelijk kan ik mijn roze Tog24 dan weggooien want die ziet er niet uit.
We laten woefje nog een keer uit en daarna gaan we maar eens op pad richting het Noorden. We willen onderweg nog wat eten en aangezien Abington bij afslag 13 is veranderd in een afschuwelijke tent, gaan we proberen de andere plek weer te vinden waar we zo lekker pizza hebben gegeten.
Tot onze stomme verbazing komen we uiteindelijk toch uit bij afslag 13 terwijl we notabene denken afslag 12 te kiezen. Dit is dus verkeerd. Waar is die andere tent dan? Op een website waar alle autobaan services vermeld staan zien we dat het afslag 22 was bij Gretna. Een heel stuk terug dus. Als we weer in de auto zitten nadat we dan maar een broodje bij de Costa voor veel geld gekocht hebben, kijken we eens op het weblog en zien dat het inderdaad afslag 22 is geweest. We zijn blijkbaar veel eerder gestopt vorig jaar. Weten we dat ook weer.
Het is niet erg druk maar wel mistig onderweg. Dat rijdt niet echt geweldig maar ik doe rustig aan. We laten woefje weer uit bij het meer waar de boten over Loch Lomond varen zodat ze lekker uitgeweest is. We hebben onderweg de eigenaar van de cottage ook al gebeld dat we pas na 22 uur aan zullen komen en dus niet meer gaan bellen aangezien hij vroeg op pad wilde de volgende dag.
Uiteindelijk rijden we ook inderdaad even na 22 uur het trrein van het huisje op. Snel uitpakken en dan lekker naar bed.
Nadat de bomenman is geweest ga ik gauw weg voor wat boodschappen voordat we vertrekken. We hebben namelijk besloten alsnog naar Schotland te gaan om even een time out te hebben van het inpakken. Vanmorgen zijn we ook nog naar de gipspoli geweest en S. kreeg gelukkig geen gips maar tape zoals voorspeld. Daarmee kan hij wel een beetje meer uit te voeten dus het licht staat op groen voor vertrek. Ik rijd met de auto van S. naar Nunspeet voor boodschappen terwijl S. mijn auto inlaadt. Gelukkig hebben we deze keer bijna niks bij ons dus dat inpakken moet wel gaan.
In Nunspeet loop ik langs de herten die in de avond verlicht zijn. S. maakte op 1 december een foto toen het donker was, ik maak vandaag een foto bij daglicht. Gigantische dingen zijn het! Ik zie ze als ik naar de intertoys loop voor een puzzel voor S. onder de boom. Vreemd genoeg gaf hij ook ingepakte – ongebruikte puzzels – weg tijdens de verhuizing en nu hebben we dus niks voor onderweg….. Zucht. Maar gelukkig zijn alle winkels te vinden in Nunspeet.
klik voor groot
Vanwege de zware sneeuw is er nogal veel schade in de tuin inmiddels. Dat is toch wel heel zuur dat we nu al zoveel kosten hebben terwijl we er eigenlijk nog geen dag gewoond hebben. Maar het hoort er blijkbaar bij en gelukkig heb ik al snel de nodige adresjes bij elkaar gescharreld. Zo hebben we al een plaatselijke witgoed boer die eerder de kapotte vaatwasser repareerde en vandaag ook nog de lekkende wasmachine kraan komt vervangen. Maar vandaag komt ook de bomen man met een hoogwerker om de eerste schade te herstellen. Er is een enorme tak op het hek gevallen en er hangen een aantal kruinen eng hoog te hangen en die moeten dus wel weg. De rest komt later wel. We twijfelen of we zelf een zaag gaan aanschaffen want die gebeurt natuurlijk vaker. Willen we dan ook een goede hakselaar zodat we spul krijgen voor het bospad? Lijkt toch misschien zinvol dus daar moeten we ons ook in verdiepen. Allemaal dingen die nieuw voor ons zijn maar dat komt ook wel weer.
In ieder geval zijn zulke gigantische machines niet iets waar we echt aan gewend zijn met onze postzegel tuintjes. Maar het is wel grappig.
Gisteren was ik even in de garage en zag ik dit….. het lijkt wel een winkel. Ahum. En eentje staat nog in Capelle notabene. Gelukkig is er genoeg ruimte voor onze stalen rosjes
Vandaag rijdt een wagen voor de grote dingen en hebben we dus ook 3 verhuizers die helpen met sjouwen en verplaatsen. Het is de bedoeling dat de grote meubels weg gaan vandaag en een stuk of 25 dozen van zolder. Ook mijn bed en de grote kasten moeten dus verplaatst worden. Om 8 uur staan ze voor de deur en zijn wij al even bezig om de laatste dingen bij elkaar te zoeken. Dat gaat eigenlijk heel snel. Al snel komen de dozen van zolder. Dat is maar vast weg. Daarna moeten er wat kasten van boven naar beneden en daar gaat het al mis. Afdrukken van de kast op de muur….. Ook het bed gaat niet zonder slag of stoot en de laden kast maakt een diepe groef in de muur langs de trap. Ik moet daar dus in ieder geval weer schilderen. Ik ben verrast door het gezeur van de mannen. Het bed is kennelijk iets enorms terwijl we toch echt een maand geleden door 3 Afghaanse mannen hetzelfde bed hebben laten verplaatsen. Die gaven geen kik en raakten geen enkele muur. Ook haalden zij toen de loodzware loopband van de zolder. Dat was met deze mannen echt niet goed gegaan. Maar goed, uiteindelijk staat alles beneden en zitten de dozen ook in de kleine wagen. De rest gaat in de grote wagen. S. doet vreselijk zijn best om alles in goede banen te leiden. Tegen 12.30 rijden we dan uiteindelijk weer richting HH om alles daar weer uit te laden.
Dat gaat op zich wel snel maar ook hier is de grote kast weer een probleem. Tegen 17 uur is alles uitgeladen en zijn de meeste dozen naar zolder gebracht.
Dat ruimt lekker op. De bank staat op zijn plek en dat staat alweer wat meer aangekleed. Later gaan we alles weer verplaatsen en uitpakken en bekijken. We doen nog wel wat kleine dingetjes in het huis om zoveel mogelijk weg te werken en het wat gezelliger te maken. We halen ook van zolder een kampeerbed en slaapzak omdat ik nu in Capelle geen bed meer heb natuurlijk. S. loopt vast naar beneden met 2 lege dozen en het bedje en dan gaat het mis. Ik hoor hem naar beneden vallen en als ik naar beneden snel, liggen de spulletjes op de grond en is S. in de woonkamer. Dat doet dus pijn dat is duidelijk. Maar echt duidelijk is hij niet. ‘Het gaat wel’. Met moeite laden we de spulletjes in de auto en gaan daarna zelfs een hapje eten zoals gepland. Maar S. worst steeds stiller en bibbert van de pijn. Idioot. In plaats dat hij nou duidelijk zegt wat er aan de hand is….. Ik kijk naar zijn enkel en daar zit inmiddels een enorm ei. Met alle plannen die we nog hebben beslis ik dat we naar de HAP moeten. Hij geeft alles zo onduidelijk aan….. Dan maar even laten kijken en eventueel een foto. Dit is zo idioot pijnlijk en dik! Zo komt het dus dat we naar de HAP in Harderwijk rijden. We zijn al snel aan de beurt en de huisarts stuurt ons weer door voor een foto. Om een lang verhaal kort te maken, tegen 23.30 zijn we weer thuis en heeft S een ingepakte enkel en krukken. Nu eerst naar bed in HH en daarna bekijken hoe we het verder allemaal gaan doen……