Het is alweer twee jaar geleden dat woefje geopereerd werd aan het mastocytoom. Op 11 november reed ik naar Zierikzee met haar. De operatie ging destijds prima, en ze knapte al snel weer op met haar hemdje aan.
Helaas ging het daarna mis met die enorme zwelling op haar achterpoot waarvan aanvankelijk niemand snapte wat het nu was en wat er eigenlijk mee moest gebeuren. Het werd december en de zwelling was enorm. Ze was zelfs enorm ziek met hoge koorts op een dag. Ik sliep beneden op de bank om op haar te passen en tot overmaat van ramp moest er rond het huis ook veel gebeuren aan het riool en de ophogingen waarbij alles mis ging wat er maar mis kon gaan. Het was destijds best een beetje veel tegelijk…
Medio december besloten we na een nieuwe punctie waaruit een exudatieve ontsteking bleek toch te vertrekken naar Schotland. dat was een goede keuze. We konden immers overleggen met de dierenarts en daar ook afwachten wat er zou gaan gebeuren. Ik was weliswaar bekaf maar het was ook fijn om weg te zijn. De zwelling bleef vrij fors maar ik rommelde braaf door met mijn aardappelcompresje en de huid bleef dicht. Nog eenmaal kreeg ze twee wonden op de zwelling in februari en dat was een teleurstelling. Maar met goed verbinden zodat alles droog en schoon bleef, konden we toch heerlijk op pad samen.
Uiteindelijk was alles in maart eindelijk opgelost. In de twee jaar die inmiddels voorbij zijn is er zoveel gebeurd! Ze liep met me mee, zat prinsheerlijk in een kano, reed met ns mee met de fiets in Engeland tijdens onze tochten en sliep met me op verschillende plekken in een tentje. Eind januari wordt ze alweer 11 jaar.
Ongelooflijk want ze is zo fit als een hoentje en ziet er prachtig uit. Vandaag rende ze ook weer heerlijk mee met een blije blik. Happy dog! Ik ben natuurlijk ook happy en hoop haar nog eventjes bij me te mogen hebben.
